ترانه های روستائی خراسانی 

شعر از ابراهیم شکورزاده

درخت بید بودُم کنج باغچه

تراشیدن موره با ضرب تیشه

تراشیدن موره قلیون بسازن

که آتیش بر سرُم باشه همیشه

 

 

الهی شهر تو آتیش بگیره

بغیرازسه نفر باقیش بمیره

یکی یارُم یکی قاصد یارُم

یکی گریه کُنه برحال زارُم

 

اگر دلبر ز مو دلگیر باشه

علاج رفتنش شبگیر باشه

به پابوس تو دلبر خواهُم آمد

اگر در گردنُم زنجیر باشه

 

خدایا عاشقُم عاشق ترُم کن

زلیلی و زمجنون بد ترُم کن

ز لیلی و زمجنون بدترُم مو

به پای عاشقی خاکسترُم کُن

 

سر خود را میان باغ کردُم

گل و بلبل به خود مشتاق کردُم

نه گل چیدم نه سیر باغ کردُم

دل خود تا قیامت داغ کردُم

 

تو در باغی و مو در پشت دیوار

تو سلطانی و مو در غم گرفتار

تمام خاک عالم گر بگردی

نبینی مثل مو یار وفادار